Şu Psikanaliz Sanatı
Psikanaliz okumaya başladığınız zaman yolunuz bir şekilde Ogden’la kesişir, günümüzün en etkin ve üretken yazarlarından biridir. Kendine özgü düşünsel dünyasını, kendi psikanaliz uygulamasını ve tarzını yakından görebileceğiniz kıymetli bir kitap. Ogden kitap hakkında söyle demiştir: “Şu Psikanaliz Sanatı’nda, sadece ötekilerin fikirlerinden benim ne anladığımı tarif etmiyorum, ötekilerin fikirleriyle ne yaptığımı da tarif ediyorum. Ötekilerin fikirlerinin bittiği, benimkilerin başladığı yeri gösteren kesin bir çizgi yoktur. Bu, psikanalize, hatta herhangi bir başka alana, her “yeni” katkı için geçerlidir.”
“Bir insan bir psikanaliste kendisi için bilinmez olan bir duygusal acı içinde olduğundan başvurur; ya bu acının rüyasını görememekte (yani bilinçdışı ruhsal çalışmasını gerçekleştirememekte) ya da rüyasından onu kesintiye uğratacak denli rahatsız olmaktadır. Birey duygusal deneyiminin rüyasını göremediği nispette değişemez, büyüyemez ya da olduğu kişiden başka biri olamaz. Hasta ve analist, psikanalitik ortamın koşulları içerisinde, analizanın görülmemiş ve kesintiye uğramış rüyaları daha iyi görür hâle gelebileceği şartları oluşturmak üzere (analistin katılımıyla) tasarlanmış bir tecrübeye katılırlar.”—(s.31)
“İyi bir rüyanın zıttı bir kâbus değil, görülemeyen bir rüyadır: Bir rüya hâline gelebilecek şey, ne hayalin ne de gerçekliğin, ne unutmanın ne de hatırlamanın, ne uyumanın ne de uyanmanın olduğu sahipsiz topraklarda zamansızca askıya alınmıştır.”—(s.80)
“Winnicot şöyle der: analist hiçbir analitik çalışma yapılmadığını hissetse bile, hafta sonunun bütün detaylarını vermeye başlayan ve sonunda her şey söylendiyse memnuniyet yaşayan hastayla ilgili sık rastlanan deneyim[i düşünelim]. Bazen bunu hastanın irili ufaklı bütün yönleriyle, bir kişi tarafından, analist tarafından bilinme ihtiyacı olarak yorumlamalıyız. Bilinmek, en azından analistin şahsında bütünleşmiş hissetmek anlamına gelir. Bu, bebeğin hayatının olağan esasıdır ve onun ufak tefek bütün yönlerini bir araya getiren bir kimsesi olmayan bir bebek, kendini bütünleştirme işine bir engelle başlar ve muhtemelen başarılı olamaz da bütünlüğünü her durumda güvenle koruyayamaz.”—(s.129)
